ช่วงนี้หยุดกินก่อนนะ รู้สึกว่าสมควรต้องอดบ้าง เพราะจะกลับบ้านเดือนหน้า ถ้ายังกินตามความต้องการของปาก ถึงบ้านป๊ากับม้าคงจำไม่ได้แน่ๆๆ
เลยเปลี่ยนจากเมนูขนม มาเป็น คานาวานที่เบอซองซง ก็เมืองที่เนยอยู่นั้นแหละ แทนละกัน จริงๆ แล้วขบวนคานาวานนี้มีตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่ว่าไม่ได้เอามาใส่บล๊อกสะที ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วละ อิอิ
รูปนี้ชอบมากๆๆ เพราะไรหรอ มองหน้าคนที่ใส่หน้ากากดิ เค้ามองใครอยู่ละ แอบยิ้มด้วยนะ อิอิ ดูแล้วมีความสุขจัง เฮ่อ...... ทำไมไม่ถอดหน้ากากออกมานะ
เมื่อไหร่เราจะได้สูงสักครึ่งของ ๒ คนนี้มั่งอะ
แต่ละช่วงของขบวนก็จะมีนักดนตรีแต่งตัวสวยงามอย่างนี้แหละ
บ้านที่มาร่วมขบวนด้วย เห็นแล้วอยากกลับบ้านจัง
เฮียแกปั่นอยู่คนเดียวเลย ให้เราก็ไม่เอานะ เพราะจักรยานธรรมดาขาก็ไม่ค่อยถึงอยู่แร้น
ไอ้ตัวบ้านี้มันเข้ามาใกล้ๆ เราแล้วมันก็ล่วงจมูกตัวเอง แล้วก็มาป้ายหน้าเราอะ น่าเกลียดที่สุด
มีปีก แต่ว่าป้าบินไม่ได้อะ........
ขบวนนักดนตรีทั้งหลาย
ฟ้างดงามมั้ย มันคือกระดาษที่เค้าเอามาโปรย ตลอดขบวนเลย กลับบ้านทุกคนก็ต้องมีไอ้นี่ติดหัว และตัวไปด้วย สงสารแต่คนทำความสะอาดถนนวันรุ่งขึ้นอะดิ.......
แล้วที่อยู่ในมือเนยก็คือ ของที่ระลึกที่นักดนตรีคนไหนก็ไม่รู้ ตีกลองมันไปหน่อย ทำไม่หล่นมาที่เราพอดีเลย ว่าแต่ว่าเค้าตั้งใจให้เราหรือเปล่าเนี่ย นี่ นี่ กลับไปดูรูปแรกด้วยนะ ว่าเค้าก็คือนักดนตรีคนหนึ่งแหละ อิอิ
ว่าแต่เนยก้อไม่เห็นอ้วยนี่นา อ้วนตรงไหนหว่า 
แล้วนั่นไม้อารายอ่ะ ไม้เสียบลูกชิ้นแน่ๆ ไม่ใช้ไม้ตีกลองหรอก อิอิอิ 
